Nancy Stuvel De Wijde Wereld In

Soms word ik onrustig als ik een sirene hoor, van ambulance, politie of brandweer. In Barcelona hoor je ze voortdurend, zo vaak dat je er al bijna niet meer op let. Maar als ik zo’n sirene hoor vlak voordat ik de metro in moet, word ik er onrustig van. Dan zou ik me liever niet wagen in dat ondergrondse gangenstelsel dat een fantastisch openbaar vervoer biedt, maar dat ook een efficiënt doelwit kan zijn voor een terroristische aanslag. Denk maar ’s aan Japan, dertien jaar geleden, met dat sarin-gas in de metro. Twaalf doden en honderden gewonden. Als ik aan zo’n aanslag denk, krijg ik acuut een aanval van claustrofobie. Nou ga ik regelmatig met de metro, en ik wen ook wel aan het idee van enige opgeslotenheid, maar toch ben ik altijd weer opgelucht als ik de trappen naar de uitgang beklim. En die opluchting werd wel heel sterk toen de politie een maand geleden veertien mannen, voornamelijk Pakistanen, oppakte omdat ze van plan zouden zijn in Barcelona een grote aanslag te plegen. Het g...

De thuiszorg was al geregeld, de verzekering ging met alle ingrepen akkoord, dierbare mensen stonden in de startblokken om me te komen helpen, ik had de hele pre-operatieve procedure doorlopen, de artsen keken zwart, ik bibberde, en toen kwam het bericht dat alles goed was, dat er geen kwaaie dingen in me zitten. Ik had de foto die ik hier had willen zetten, al uitgezocht, met de tekst ‘ik ben even weg’. En nu hoeft dat niet meer, en de thuiszorg is afgebeld. Ik bibber niet meer en ben heel blij. Maar het is ook raar. Een zeer enerverende drie weken waren het en nu schijnt de zon weer. Heerlijk en ook vreemd. Genieten, maar ook even een soort leegte omdat wat me zo in beslag nam, weg is. Maar die leegte zal snel weer gevuld zijn met leven. Tot verwondering van sommigen had ik ervoor gekozen om hier te blijven voor de operatie. Ik zat immers bij een befaamd ziekenhuis (hoewel, die zwartkijkende artsen). En bovendien wilde ik liever herstellen op m’n zonnige Barcelonese balkon-met-uit...

Er was eens ….. een heel vrome monnik die zich terugtrok in een grot in een woestijn en zich daar overgaf aan het geestelijk leven. De Duivel vond het maar niks en zond z’n dienaren naar de monnik, met de heerlijkste bijna niet te weerstane verlokkingen. Maar de monnik, Antonius, weerstond ze wel. Op een nacht sloegen de demonen hem met grote stokken in elkaar. En de nacht daarop kwamen ze, vermomd als zorgzame vrouwen, z’n wonden weer openhalen. Maar omdat de monnik zo vroom was en zich niet had laten verleiden door de verzoekingen, zond God een enorme lichtflits naar beneden en verjoeg de demonen voor eeuwig. Zo luidt een van de verhalen over deze Antonius, later bekend geworden als Antonius.abt, Sant Antoni Abat. Hij wordt altijd afgebeeld met een varkentje aan z’n voeten, en dat komt zo, vertellen ze in Catalunya: Op een goede dag ontbood de gouverneur van Barcelona de monnik Antonius, die inmiddels bekend stond om zijn genezende krachten, bij zich thuis, want zijn dochter was ziek...

Hadden jullie met Oud en Nieuw allemaal je rode ondergoed aan? Nee? Hier wel, want dat brengt geluk. Nou houden ze het in Zuid Amerika op geel ondergoed, maar het idee blijft hetzelfde. Maar genoeg over het oude jaar, het is de hoogste tijd om over het nieuwe jaar te vertellen, want dat is tenslotte ook alweer bijna een maand oud. Ik kondigde aan dat het vlak na nieuwjaar Sinterklaas zou zijn. Maar eigenlijk gaat het hier om DRIE Sinterklazen. Op 5 januari komen ze aan, en 6 januari is hun grote dag: Los Reyes Magos, Driekoningen. Het is het belangrijkste feest in een Spaans kinderleven. De 5e loop ik ’s avonds laat op straat over een tapijt van papiertjes: van de vijftien ton snoepjes die de pages van de Drie Koningen in een kilometerslange stoet naar de kinderen hebben gegooid. Nu liggen de kinders in bed en wachten vol spanning op de kadootjes die de Koningen die nacht bij hen thuis zullen brengen. Zullen ze krijgen wat ze hebben gevraagd? Uren eerder zijn de Wijzen met hun gevolg p...

We waren zo’n beetje gebleven bij Oud en Nieuw. Van de geluksdruiven weten we inmiddels alles al, maar er is nog iets en dat is voor kleine kinderen: l’Home dels Nassos, de Neuzenman. Die komt altijd op de laatste dag van het jaar, om het jaar af te sluiten. Al een paar dagen daarvoor hebben de ouders hun kinderen lekker gemaakt: de Neuzenman komt eraan en die heeft net zoveel neuzen als er dagen in het jaar zijn. Dat is veel! Een man met driehonderd vijfenzestig neuzen! Stel je voor. En waar zitten al die neuzen, die passen vast niet in z’n gezicht, dus dan zitten ze over z’n hele lichaam, en wat nou als ie verkouden is, hoe moet ie dan al z’n neuzen snuiten, en en en ... Jottem, mam, pap, wanneer komt ie nou, en is het al tijd, ik wil naar buiten, ik wil de Neuzenman zien, gaan we nou!!!!! In de krant staat precies waar en hoe laat de Neuzenman z’n opwachting maakt. En als de kinderen buiten zijn, speuren ze naar die merkwaardige man, maar ze kunnen hem nergens vinden. Hun ouders heb...

Na het nationale feest van de Sorteo de Navidad storten de Spanjaarden zich weer op de winkels om kado’s te kopen voor kerstmis. Alsof ze daar nog geen tijd voor hebben gehad, doen ze dat met z’n allen op de zondag voor kerst. Ik ga lekker naar zee. Maandag de 24e loop ik hoopvol naar de kerstmarkt bij de kathedraal, want ik wil een paar caganers kopen als kadootje voor het kerstavond-etentje met vrienden die avond. Tot mijn verbazing is het hele plein leeg en schoongespoten. Ik ben te laat. En dan is het kerstavond, kerstochtend en tweede kerstdag. Die bestaat alleen in Cataluña en heet Sant Esteve. De families sluiten zich in hun burchten op, de deuren gaan dicht, het is familiefeest. De cagatió kakt z’n kado’s uit, kindergezichten glunderen en er wordt veel gegeten en veel gedronken. En ook daar zijn tradities bij. In Cataluña eten ze sinds mensenheugenis als eerste gang een soort stoofpotje, waar ze het vlees uithalen zodat er soep overblijft waarin ze dan weer pasta doen. Het vlee...

Uitgeput moeten ze zijn, die Spanjaarden. Want ze zijn eindelijk voorbij, de kerstdagen, en wat hebben ze lang geduurd. Wel meer dan twee weken. En al die tijd wenste men elkaar Bon Nadal of Feliz Navidad toe, ook in het nieuwe jaar. Het begon allemaal eigenlijk al op vrijdag 21 december. Ik zit met vrienden te eten in een uitbundig lawaaierig café. Iedereen viert met collega’s de laatste werkdag voor de vakantie. Bij het afrekenen krijgen we van de ober ieder een lot. “Morgenochtend”, zegt hij, “moet je vanaf 9 uur maar naar TV1 kijken, dan zie je of dit een winnend lot is.” De volgende ochtend zet ik de tv aan en zit er onmiddellijk aan vastgeplakt. De grote Kerst-Staatsloterij, el Sorteo de Navidad, is aan de gang. Nu weet ik dat Spanjaarden verzot zijn op loterijen, maar dit spektakel had ik nog nooit meegemaakt, het duurt uren en ik kijk m’n ogen uit. Het publiek in de zaal heeft zich carnavalesk uitgedost, want dat brengt geluk, maar op het podium gaat het er heel formeel en pre...