Nancy Stuvel De Wijde Wereld In

De man zat met zo'n harde stem te bellen, dat de hele bus kon meegenieten. Het was in het Spaans en het duurde ruim een uur. Hij wilde iets gedaan krijgen bij z'n gesprekspartner en het ging over allerlei administratieve zaken. Hij klonk nogal wanhopig. De buspassagiers keken elkaar een beetje lacherig aan. Hij nam drie plaatsen in beslag met al z'n paperassen. Toen hij eindelijk was waar hij eruit moest, graaide hij met enige moeite z'n spullen bij elkaar, maakte z'n karretje los en stapte uit. Hij was oud en z'n rug was krom en het kostte hem moeite om niet om te vallen. Ik bewonderde hem omdat hij zo totaal zichzelf was en precies deed wat hij nodig vond. Het was een mooie les.

Zomers warm was het er, er waren palmbomen, en ik hoorde overal Spaans, was dit de USA? Ja, dit was Miami, Florida. Ik sprak de hele dag Spaans. Er leken meer Cubanen op straat te zijn dan Amerikanen. Twee nachten logeerde ik bij een Mexicaanse vrouw. Ik leed aan jetlag en verwarring.

Nou, heel fijn, ik ben er, in de USA. Het was een rustige vlucht, 11 uur lang, naar Miami. Vliegen vind ik eigenlijk eng, maar gelukkig zijn daar kleine pilletjes ... toch ben ik altijd blij als we weer geland zijn. Terwijl zusje P en ik op Schiphol zaten te wachten tot ik moest boarden, brak er opeens paniek uit. Veiligheidsmensen met geweren begonnen te rennen en er ontstond een gespannen sfeer. Zie je wel, dacht ik, ik hoef straks niet meer op m'n vliegtuig te stappen, want dan zijn we hier in de hal al ontploft. Maar we ontploften niet. Er was wel iets anders aan de hand. Tja, zei de ticketcontroleur, ik mag het eigenlijk niet vertellen, maar er is zonet een vliegtuig neergestort hier vlakbij, het is gelukkig niet zo ernstig, want er zijn geen doden. Helaas bleek dat laatste niet juist te zijn. Vlak voor het boarden hoorde ik op m’n radiootje dat het om een Turks vliegtuig ging en dat er negen doden waren en vele gewonden. Het was vreselijk en bizar tegelijk. Het vreemde was d...

Ik was het bijna vergeten, maar 11 dagen geleden was het de mooiste dag van de winter, alles was wit van de rijp, de zon scheen, de hemel was stralend blauw. Een perfekte dag. Dus moest ik naar buiten, om de plas lopen, praktisch naast m'n huis. En dit plaatje maakte ik daar. Ik heb er al weer bijna heimwee naar.

www.villavanheeswijk.nl Deze kandelaar, 1.10 m hoog, bestaat uit "tweedehands" scherven, onderdelen en kleine voorwerpen. Ze illustreren de 350 verhalen van inwoners over het plein de Parade in 's-Hertogenbosch: herinneringen aan liefde en haat, ontmoeting met de paus, dronkenschap, verlies, leven en dood. De kandelaar is gemaakt door een vriendin van me, Marianne van Heeswijk. De burgemeester van Den Bosch heeft hem aangekocht voor de stad. Meer werk van haar kun je zien op www.villavanheeswijk.nl

When is something 'art'? What you see here is góing to be art, but isn't it already art because this was made intentionally? Marjan Teeuwen is the artist. She makes photos of objects piled up in a certain way, in black or white or colourful. She then makes combinations of the photos with photoshop, which become huge prints. Marjan worked 3 months in this house-to-be-demolished. She made holes in walls, floors and ceilings, collected black and white objects, bits of wood, metal, etc., built structures to support them, and piled them up in a very precise way. Then she took pictures. After that we the public could come and see, and even take pictures ourselves. So these pictures are mine, not hers. The next day the house was torn down. You can see her work at her website: www.kw14.nl - click at the T - click at Marjan Teeuwen - click at 'overzicht', for example.

Deze foto zag ik, in maart, op de tentoonstelling Hedendaagse Chinese Kunst uit de collectie Sigg, in de Fundació Joan Miró in Barcelona. De spiegelingen kon ik niet vermijden.