Nancy Stuvel De Wijde Wereld In

“Houdt u van deze muziek?”, vraagt de man achter de toonbank. “Nee, ik vind het afschuwelijk”, schiet het uit m’n mond. Uit de luidsprekers klinkt de Koekoekswals, dat ding uit de jaren vijftig, waar we een andere tekst bij maakten: ‘koekoek koekoek, een vrouw in een mannenbroek, wat raar wat raar, een man in een directoire’. Kennen jullie die? Het was in die tijd een heel ondeugende tekst en we moesten dus altijd erg giechelen. Voor de duidelijkheid: directoire was een deftig woord voor damesonderbroek. Onze tekst was dan wel leuk, maar het melodietje was zo erg, vooral als het op orgel werd gespeeld. En zo’n versie klinkt nu uit de luidsprekers in dit Barcelonese winkeltje. Ik ben hier naar binnen gelokt door een bordje in de etalage met ‘comidas caseras’, ‘eigengemaakte’ maaltijden. Ik heb honger en in het Spaans klinkt ‘caseras’ geurig en sappig. Binnen zie ik vooralsnog alleen wat droge pasteitjes op de toonbank staan. En hoor ik dat akelige walsje. “Ik vind het afschuwelijke muzi...

De man zit in een rolstoel. Ik zie hem ver aan de overkant van een groot en druk kruispunt waar we beiden wachten op groen licht. Zijn rolstoel is elektrisch en die bedient hij met z’n linkerhand. Alleen, de man is zwaar spastisch en dat maakt het ingewikkeld: zijn linker onderarm houdt hij omhoog om hem te plaatsen op het pookje waarmee hij de rolstoel bestuurt, alleen dat lukt niet, zijn onderarm zwaait alle kanten uit en elke keer als ik denk ‘nou heeft ie ‘m’, zwenkt zijn hand naar links of naar rechts en er steeds overheen. Ondertussen rijden zware vrachtwagens en turbosnelle brommers rakelings langs hem heen. Ziet hij al dat gevaar? Zijn hoofd zwabbert ook alle kanten uit. Hoe moet dat straks, als het licht op groen springt en hij misschien te laat zijn wapperende hand op het pookje heeft gekregen om de rolstoel in beweging te brengen. Misschien lukt het net als het licht weer op rood springt en hij langzaam op weg is naar die verre overkant. Ziet hij dan met z’n zwaaiende hoofd ...

Het is alweer een paar weken geleden, maar ook dit jaar is het Sant Jordi geweest: in Catalunya de Dag van het Boek en de Roos, de Catalaanse combinatie van de internationale Dag van het Boek en het verhaal van Sint Joris. Vorig jaar schreef ik er al over: http://nancystuvel.blogspot.com/2007/06/je-kon-op-de-ramblas-over-de-koppen.html Sant Jordi, voor velen de belangrijkste dag van het jaar, vanwege de gigantische verkoop van boeken, voor anderen de meest romantische dag van het jaar, de dag van de liefde, vanwege de rozen die je krijgt en geeft. Voor iedereen, vanwege alles bij elkaar, de bijna niet te verwerken gezellige drukte, de honderden boekenstallen in alle wijken van de stad, de kramen met rozen, en niet te vergeten de meer dan honderd schrijvers uit binnen- en buitenland die hun boeken komen promoten. Maar zij komen ook vanwege de feestelijke sfeer. Volgens de Amerikaanse schrijfster Donna Leon komt zo’n dag nergens anders voor, zo vreedzaam, met alleen maar boeken. Voor de ...

Ik ben eindelijk echt terug in Barcelona, nadat ik de laatste weken een beetje had rondgelopen als een zombie. Een week in Nederland, voor de bruiloft van F en P, en het vliegtuig, zorgden daarvoor. Ik houd van reizen en ik houd vooral van het voelen van de afstanden, de kilometers, van de auto, dus. Bovendien voel ik me niet echt lekker en ontspannen in een vliegtuig. Maar soms is een snelle verplaatsing handiger en als ik dan tussen twee dierbaren in kan zitten die ik ook nog mag vastpakken, is de keuze van het transportmiddel niet zo moeilijk. Maar geef mij maar vervoer op vier wielen met 100 kilometer per uur om diep genoeg te ervaren waar ik nu weer ben, wat ik nu weer doe. ZAP! We zitten met z’n allen al weken in de voorbereiding voor de bruiloft van F en P: jurk en pak zoeken, schoenen, tasje. Catering regelen, iedereen denkt mee, vriendinnen bieden genereus hun huizen aan voor logeren en feest, verrassingen worden bedacht, en dan is vrijwel alles geregeld. Eindelijk is het tijd...

Nogal amechtig zitten F en ik in het café wat op ons hoofd te krabben. We zijn nog perplex van wat we net meegemaakt hebben. Na F’s drie weken in Chicago en Nederland zouden we elkaar eindelijk weer eens zien en wat is fijner dan samen naar de zee turen en bijkletsen. En er is heel wat te vertellen, al was het maar omdat F inmiddels in haar bruidsweken zit. Wij dus naar het strand. Best fris nog, maar altijd heerlijk. En voordat we het weten is er een uur gevuld met belangrijke woorden. ‘Moet je ’s kijken, daar in de verte’, zegt F opeens, ‘wat een lucht, en zie je die wolk? Dat lijkt wel zand.’ ‘Nee joh’, zeg ik, ‘moet je zien hoe hoog die gaat, dat kan geen zand zijn, dat is rook of stoom, het is net zo hoog als een fabrieksschoorsteen, da’s vast geen zand.’ En dan steekt er een windje op en wordt het koud. We knopen onze jas goed dicht, vinden dat we toe zijn aan een warme drank en lopen over het strand richting café. Een jongen voor ons zit op het zand foto’s te maken van iets acht...

Het is Goede Vrijdag en ik heb er helemaal geen zin in. Geen zin in processies. Geen zin om erover te schrijven. Dat heb ik vorig jaar al gedaan en ik heb geen zin om mezelf te herhalen. Dus ga ik dat niet doen. Maar dan is het opeens half vijf en gaat er toch iets kriebelen: over een half uur vertrekken er twee pasos (beeldengroepen) vanuit een kerk vlak achter de Ramblas, dat was vorig jaar heel indrukwekkend, met die huilende man die er rondliep. Moet ik niet toch even ….. Ik grijp m’n jas en ga naar buiten. In Barceloneta is het gewoon vakantie-druk, veel toeristen en zwarte verkopers met op de grond een lap met zonnebrillen of tassen, klaar om bij de minste dreiging van politie het zaakje op te rollen en weg te lopen, kramen met artesanía, kramen met lekkernijen, een zoete geur van wafels komt me tegemoet. Aan niets is te merken dat het Goede Vrijdag is. In de oude stad zijn de boetiekjes open. Ik loop stevig door. En als ik vanuit de nauwe straatjes in de verte de Ramblas zie, te...

Een echte zondag: niks hoeft, alles kan. De zon schijnt en ik ga m’n zondagse krant kopen en ‘m dan ergens zitten lezen, want ik wil onder de mensen zijn. Dat is geen probleem. Zodra ik de deur uit stap, ben ik één van hen: ze lopen op straat, ze zitten in cafés, op stoelen en bankjes op pleinen, ze lezen hun krantje, hun boek, ze babbelen met vrienden, ze drinken wat en eten een hapje, kinderen erbij, het krioelt. Het is heerlijk om te zien, zo ontspannen, zo gezellig, zo levendig. Dit is waar ik van geniet. Dit is waarom ik het in Barcelona zo heerlijk vind. Ik loop de straat uit naar zee, er staat een fris windje en de surfers zijn druk in de weer. Op alle muurtjes langs de boulevard zitten mensen, het strand zit vol groepen en groepjes. En toch is het heel rustig, iedereen warmt zich aan het zonnetje en vindt het goed. Het is net wat te winderig om er bloot bij te zitten, dus veel mensen houden hun jas aan. Mooi zijn is niet aan de orde, is niet nodig. Het is rond half vier, de te...