Nancy Stuvel De Wijde Wereld In

‘Happy birthday, mr. President’, zei ik, een jaar voordat Marilyn Monroe dat tegen háár president zou zeggen. Zij feliciteerde president Kennedy, ik oud-president van de Verenigde Staten Harry Truman, want hij was die dag, 8 mei 1961, 77 jaar geworden. We bezochten hem in de Harry Truman Library in zijn woonplaats Independence, Missouri. Niet zomaar een bezoek, zou je zeggen. Maar ik was 18 en enigszins politiek onbenullig. En zo kon ik de ontmoeting met deze man niet op de juiste waarde schatten. Ik woonde, net als m’n medebezoekers, een jaar bij een gezin in Amerika en ging naar highschool. Drie presidenten van Amerika heb ik in die periode gezien: Nixon, Kennedy en Truman. Nixon zag ik op zo’n Amerikaanse verkiezingsbijeenkomst vol spandoeken, vlaggen en ballonnen. Kennedy ontving ons op het Witte Huis, op hem waren we collectief verliefd. En Truman mochten we dus feliciteren met zijn verjaardag. Een hele eer en we vonden het ook wel spannend. Maar hij was een beetje 'n saaie m...

Hij hing aan de arm van zijn moeder en jengelde. Het tweetal liep voor me uit op de Encants, de grote vlooienmarkt in Barcelona. Het was warm en de zon stak. Reden genoeg om te jengelen. Bovendien was het bijna etenstijd en het jongetje was een dik jongetje en had vast heel veel zin in patatas bravas. Ik liep er achteraan met mijn fiets aan de hand en werd een beetje ongeduldig, want het jongetje trok zijn moeder alle kanten op en zorgde zo voor een kleine opstopping. Terwijl ik hen passeerde, zag ik dat het jongetje een oude-mannetjes-gezicht had. Nog een reden om te jengelen, want wat moet zo’n gezicht met zo’n lijf, of andersom. Het bewegelijke jongetje kwam met zijn hand tegen mijn fiets. “Perdone señora”, zei hij schuldbewust, “ik deed het niet expres.” Ik glimlachte naar hem, maar nog voordat ik kon gebaren dat ik het niet erg vond, had hij dat al aan mijn gezicht gezien. En instant draaide hij de rollen om. “U moet beter uitkijken, hoor,” zei hij. Het jongetje was het oude mann...

Oefeningen voor de Christen Ik heb het geprobeerd, echt, maar het lukt niet. In dit boekje uit 1935 (“Manna voor de Christen”), dat ik voor 2 euro op de antiekmarkt bij de kathedraal van Barcelona heb gekocht, staat precies hoe ik vroom moet worden. Maar dan ben ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig met bidden, en dan blijft er geen tijd over om mijn Goede Werken te verrichten. Ik hoop dat het Celeste Noales, de vorige eigenares, wel gelukt is. Haar naam heeft haar vast geholpen. ’s Ochtends : Bij het ontwaken moet je het kruisteken ! maken en zeggen: Bevrijd ons Heer ! onze God door het heilig kruis ! van onze ! vijanden. In de Naam van de Vader, de Zoon, en ! de Heilige Geest, Amen, Jezus. Daarna moet je zeggen: Jezus, Jozef en Maria, ik geef U mijn hart en mijn ziel. Na het opstaan en aankleden, moet je knielen en zeggen: God mijn Heer, in wie ik geloof en hoop, ik aanbid U en houd van U met heel mijn hart. Ik dank U omdat U mij gevoed en verlost heeft, christen gemaa...

Ik wilde nog zoveel schrijven, maar het lukt niet, want ik loop met een raar gevoel rond. Ik ga bijna terug en dat is zo onwerkelijk. Juist als ik steeds meer begin te settelen, moet ik weg. Er is veel dat ik ga missen. Vooral wat ik allemaal tegen kom zo tussen vijf en half negen, de uren dat ik vaak door de stad banjer. En ik had willen schrijven over: .. de ontelbare bankjes die overal staan en die altijd vol zitten met mensen. Vooral met ouderen, daar zie je er veel meer van dan in Nederland. Het is een goed land voor oude mensen, tenminste, ze komen hier hun huis uit, hoeven niet te vereenzamen. .. de man van het winkeltje waar ik om de paar dagen een bos geurende munt koop voor de thee. Hij komt uit Bangladesh en noemt me ‘vriendin’ omdat hij me nu kent. .. de man met de drie honden, die zich vlak bij mijn huis in een inham van een gebouw heeft geïnstalleerd, op grote stukken karton. .. al die Pakistanen die overal staan te hangen, want op straat is tenminste wat te zien. .. mijn...

“Nee, ik kan nu niet komen, ik ben bij een chinees”, zei het meisje in haar mobieltje. In Nederland zouden we onmiddellijk weten dat ze bij de chinees zat te eten, of dat ze er zat te wachten op de bak eten die ze had besteld om mee naar huis te nemen. Maar het meisje was in een Bazar. Daar zijn er in Barcelona honderden van. Het zijn de opvolgers van de ‘Todo a cien’ (Alles voor honderd pesetas), die door Chinezen zijn overgenomen. Een Bazar is zoiets als onze vroegere Winkel van Sinkel. Hoe ging dat versje ook al weer? “In de winkel van Sinkel is alles te koop / potten en pannen / mosterd en stroop / hoeden en petten / en damescorsetten / drop om te snoepen / en pillen om te poepen”. De damescorsetten en de pillen om te poepen waren altijd het spannendst om te zeggen, als elfjarige. Damescorsetten heb ik nog niet bij de chinees gezien, maar wel tandenstokers, glazen, opschrijfboekjes, ovenschalen, boodschappentrolleys, schroevendraaiers, keukengerei, broeken, rokken, bloesjes, schoen...

Ik ben aan het oefenen in rechtdoor lopen. Op straat wel te verstaan. Dat doe ik om me aan te passen. Want hier in Barcelona loopt op de stoep iederéén in een rechte lijn, behalve ik. Ik ben altijd degeen die bij tegenliggers al 4 meter van tevoren uitwijkt zodat er geen botsing plaatsvindt. In Nederland gebeurt het ook wel dat de anderen niet uitwijken, maar in Barcelona weten ze helemaal niet wat plaatsmaken voor een ander is. Als je niet oppast, lopen ze dwars door je heen. Inmiddels weet ik hoe ik het aan moet pakken: gewoon niet kijken. Als je kijkt, ben je verloren, want dan erken je het bestaan van de ander, en dat is het begin van het einde. Nee, je moet gewoon weten waar je naar toe gaat, en dan vervolgens druk bezig zijn, met naar rechts of naar links kijken, beslist niet vooruit. En vooral niet vergeten dat je récht hebt op dat stuk stoep. Ik moet zeggen, ik krijg de smaak te pakken. Nou ben ik op straat tegelijkertijd aan het oefenen met het lopen in bochtjes. Bochtjes om d...

Je kon op de Ramblas over de koppen lopen. Op gewone dagen is het al bijna niet leuk meer om de populairste route van Barcelona te nemen, door alle toeristen en menselijke standbeelden, maar op deze maandag was er geen doorkomen aan. En dat was allemaal de schuld van Sant Jordi. Want het was 23 april en dat is nou eenmaal zijn dag. Sint Joris, de beschermheilige van Cataluña. En van Engeland. En van Ridderkerk. De vrome christenridder die de draak versloeg omdat die een stad bedreigde. De draak had alle schapen al opgevroten en zou nu aan de inwoners beginnen, met als eerste de koningsdochter. De koning, ten einde raad, beloofde natuurlijk de hand van zijn dochter aan degene die de draak zou doden. En daar kwam Sant Jordi aangalopperen en stak met z’n zwaard de draak dood. Er werd alleen niet getrouwd, want Jordi wilde alleen maar mensen bekeren tot het christendom. Helaas duurt vroom niet altijd het langst. Jordi werd niet lang daarna elders gevangen genomen en hij stierf een akelige ...